น้ำใจนักกีฬา

ด้วยภาวะปัจจุบันของบ้านเมือง จึงนำเรื่องนี้ขึ้นมาเล่าให้เพื่อนๆ ฟังก่อนเรื่องของบุหรี่ ด้วยความเป็นนักคิดที่คิดด้วยสมอง มุมมองจากความรู้สึก ด้วยที่เป็นนักประชาธิปไตรคนหนึ่ง จึงขอแสดงความคิดเห็นดังนี้
1. นักการเมืองไทยขาดจรรยาบรร เล่นนอกเกม ไม่สนใจสภาอย่างนี้ การเมืองไทยถึงไม่เจริญสักที ปากเรียกร้องประชาธิปไตร ใจฝักใฝ่เผด็จการ “กูทำถูกคนเดียว คนอื่นผิดหมด” ไม่มีนำใจนักกีฬา ต่อยแพ้ ใจไม่แพ้ ขอใจแรงเชียรต่อยนอกเวที แบบนี้ไม่ใช่ประชาธิปไตรครับ
2. นักการเมืองไทย ยังอยู่ในระบบอมาตธิปไตร คิดว่าตนเป็นใหญ่ คุมลูกน้องเป็นร้อยเป็นพัน มีคนอยู่ในความดูแลเป็นแสน ย่ามใจทำในสิ่งที่สมัยก่อนเรียกว่า “แข็งเมือง” พวกนี้พร้อมที่จะเป็นผู้มีอำนาจในพื้นที่ และคิดว่าตนเองเป็นผู้ปกครองในเขตพื้นที่ คิดจะสั่งให้ใครทำอะไรก็ได้ เหมือน”วัวลืมตีน” ต้องหาคนมาปราบ
3. นักการเมืองไทยไม่สามารถเป็นแบบอย่างที่ดี ไม่มีทายาททางการเมืองที่จริงใจต่อการพัฒนาประเทศ หวังผลในอำนาจ ไม่ใส่ใจในการพัฒนา หวังมุ่งทำลายขั่วอำนาจอื่น ปกครองด้วยความไม่รู้ ใช้ความชินชาของประชาชนที่เคยแต่ถูกปกครอง จูงจมูกไปในทางที่ผิดทีซิบหาย พาประเทศชาติล่มจม
4. ประชาชนคนไทยไม่รู้จักประชาธิปไตร พอได้มาก็กลายเป็น พวกมากลากไปซะนี่ ทำให้ได้นักการเมืองห่วยแตกเข้ามาในสภา ยังนึกถึงระบบเดิมๆ ระบบที่ตนเป็นผู้ถูกปกครอง และไม่เคยขัด แต่แอบนินทานาย จึงไม่สามารถที่จะได้ประชาธิปไตรที่แท้จริง
ครับโดยส่วนตัวผมเป็นคนหนึ่งที่ลงมติไม่รับร่างรัฐธรรมนูญ ด้วยเหตุผลที่รัฐธรรมนูญฉบับนี้ออกมาโดยที่มีการคิดแค้น ทำให้ออกมารัดกุมมากเกินไปจนไม่สามารถปฏิบัติตามได้หลายมาตรา แต่ผมก็ยอมรับมติของปวงชนที่ลงมติมาแล้วว่าควรใช้ ทั้งๆที่หลายท่านไม่เคยอ่าน แต่รับเพราะต้องการออกจากระบบการปฎิรูปการเมือง คิดว่าจะแก้ไขโดยง่าย รับก่อนแก้ทีหลัง รับๆไปเถอะ รับเพราะนายบอก หรือไม่รับเพราะไม่รู้ ไม่รับเพราะนายบอก ฯลฯ เมื่อมีประชามติแล้วผมเคารพและยอมที่จะปฏิบัติตาม ผมไม่เล่นนอกเกม แต่ดูพวกท่านสิ ว่ามี ”น้ำใจนักกีฬา”หรือ "ใจนักเลง"บ้างไหม ผมคิดว่าพวกที่แยกตนเองออกมาว่าตนถูกนั้นให้หันมาดูตนเองก่อนดูกฎหมายสิครับว่าท่านทำถูกต้อง และมีน้ำใจเป็นนักกีฬาที่รู้จักแพ้รู้จักอภัยหรือเปล่า ถ้าไม่ก็เลิกประพฤติเถอะครับ ถ้าทำไม่ได้ก็อย่าอยุ่ให้ประเทศชาติเสียหายเลย